Inlogformulier

       
  • Clubs
  • Fietsclub
  • Feesten
  • Kids
  • Workshops
  • Sportief
  • Stedentrip
  • Bands
  • Evenementen

Het Kleine Blad (10-2013)

Artikelindex

 
De cols herverkend. Genieten in de bergen
 
En jaar geleden schreef ik over de cols die ik al fietsend had beklommen en mijn persoonlijke top-5. Ik schreef ook over een col die ik eens maar nooit weer zou doen.
Dit jaar ben ik twee keer naar Frankrijk geweest om te fietsen en heb daarbij zowel nieuwe cols bedwongen en ook oude bekenden weer getroffen. De top 5 is niet veranderd, hoewel.....
 
In juni was ik in de Zuid- Alpen in de buurt van Embrun. Dit gebied was 11 jaar geleden ook mijn eerste kennismaking met fietsen in de (echte) bergen. Destijds reden we o.a. een rondje over de Col de Cayolle. Dat was de eerste berg die ik beklom zoals ik mij een Alpencol voorstelde. Ik hoopte 'm nog eens te rijden met de fiets en de benen van nu. Het was echter een stukje rijden naar startplaats Barcelonette, dus heb ik toch een gedeelte van mijn overredingskracht moeten gebruiken om iedereen bereid te krijgen mee te gaan. De fietsmaten hadden hier achteraf geen spijt van en ik ook niet.
 
cols1
 
Onder prachtige weersomstandigheden begonnen we aan de beklimming. Het eerste gedeelte probeerden we bij elkaar te blijven, maar al vrij snel viel de club (van 8) uit elkaar en bleven we vooraan met 2 over. We onderhielden een, voor ons doen, stevig tempo, maar vergaten niet te genieten van al het moois dat de omgeving te bieden had.
 
29 kilometer verder en 1200 meter hoger maakten we in de sneeuw snel wat foto's. De pas was nog maar een paar dagen open. De top lag volledig in de sneeuw.
 
cols2
 
De warmte van bij de start was verdwenen en we besloten niet te wachten op de rest. In de afdaling kwamen we ze allemaal tegen. Ook op de terugweg was het weer genieten. De afdaling had ik 11 jaar terug dan wel weer gemist. Ik ben blij dat die nou ook op m'n lijstje kan zetten. Schitterende afdaling namelijk. Zelfde landschap, maar alles toch anders bekeken. En met een Garmin apparaat op je fiets kun je de bochten ook net iets beter inschatten. Maakt het nog leuker!
Geweldig om 'm nu met betere benen en betere fiets te hebben kunnen rijden.
De volgende dag hebben we als toetje nog de Col de Bonette gedaan. Wij vertrokken om 10 uur uit Barcelonette en precies op dat tijdstip was de pas sneeuwvrij gemaakt en ging ie open. Wat niet wil zeggen dat alle sneeuw weg was....
 
cols3
 
Een paar maanden later zijn Ronny, Marcel en ik in de Drôme. Helaas kon Edwin vanwege een blessure niet mee.
In de Drôme ligt onder andere de Col de Pennes. Dat was een eens-maar-nooit-weer klim. Toch heb ik hier wel een jaar mee gezeten waarom het zo'n rotklim vond. Ik moest me toch echt wel revancheren. Al was het voor twee dingen: mooie aanloop en ook een mooie afdaling. Dus op de eerste dag in de Drôme trokken we naar de Col de Pennes. Maar in plaats van de steilste kant te nemen, maakten we een omweg. Dat alleen al maakte het de moeite waard om deze col toch weer te doen. Het laatste stukje was weer hetzelfde als vorig jaar, maar verder veel mooier en vooral ook beter te rijden. Ik zou nu zelfs zeggen: een aanrader!
 
cols4
 
Twee andere cols in dat gebied zijn de Col de la Machine en de Col de Rousset. De Machine (17,5 km) is een hele aparte. Vanaf de ene kant daal je naar de top en zit je gelijk in het mooiste gedeelte. Van de andere kant is het flink werken om van het prachtige uitzicht te mogen genieten. En dan kom je er achter dat je niet na iedere top een afdaling (of vlak stuk) krijgt. Voorbij het bordje 'sommet' klimt het vrolijk verder en ben je ongemerkt bezig met de Col de Carri (6,5 km) ,vrijwel direct gevolgd door de Col de Lachau (7 km). En pas daarna een snelle afdaling. Auto's gingen zelfs aan de kant!
 
cols5
 
Een dag later stond de 21 km lange Col de Rousset op het programma, nummer 1 op m'n lijstje.
Dit keer reden we niet in de regen, maar heerlijk in het zonnetje. Ronny heeft een richttijd waar ie onder wil blijven en meteen vanaf de start springt hij weg. Ik besluit te genieten. Een snelle tijd zit er toch niet in, voel ik. Ik geniet weer met volle teugen, al moet ik eerlijk bekennen, dat die eerste keer, mede vanwege de onbekendheid toch het mooiste was. Als we na de Rousset een rondje rijden en we 90 kilmeter later weer op de top staan, dalen we af naar de startplaats Die. En dan blijkt dat je op de Col de Rousset ook heel lekker kunt dalen. Voorbij het dorpje Chamaloc nog even een klein stukje omhoog, maar als je de benen nog hebt hoeft de ketting niet van het buitenblad. Ik laat zelfs Ronny en Marcel achter me. En dat is me nog nooit gebeurd en zal ook vast niet zo snel meer gebeuren.
 
Dat doet me denken aan het boek dat ik nu lees: 'de Kunst van het Dalen' door Martin Bons.
Idee voor de volgende keer? Een top-5 van mooie afdalingen! Wie doet er meer en levert zijn lijstje in? Uiteraard wel met een verhaaltje erbij.
 
 
Marco
 
U bent niet geauthoriseerd om reacties te posten.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment