Inlogformulier

       
  • Feesten
  • Kids
  • Sportief
  • Clubs
  • Fietsclub
  • Evenementen
  • Workshops
  • Stedentrip
  • Bands
 
Een fiets verstellen is dat ''geen kunst'' of een zware beproeving?

Op een regenachtige zaterdag in het toerboek snuffelen is altijd een optie, fietsen niet maar naar fietsen kijken of toertochten uitzoeken is dan een favoriete bezigheid. In het boek werd de La Trappe tocht genoemd en dat vond ie wel wat. ''Beetje jeugdsentiment en een mooie omgeving'', zei hij. De afstand niet al te ver ( ± 100 km.) Nou ik was wel benieuwd eigenlijk, dus laten we die maar een keer fietsen dan.

Omdat de afstand 's ochtends wel wat ver is vanaf Apeldoorn naar ergens in de Peel? gaan we op vrijdagavond alvast in de buurt kamperen. Zo kunnen we mooi op tijd starten. Het is heerlijk dat je na je werk de caravan achter de auto kan hangen, boodschappen mee en hondje mee en rijden maar. Het baasje regelt alles, draait de pootjes uit, pakt de boodschappen uit, maakt het bedje op, nee ik word echt super verwend.

Op de ochtend van de toerdag laat ik altijd de hond uit, het baasje zorgt voor eten en drinken en maakt de fiets in orde. Zo ging het ook dit keer. We fietsten om ± 07.30u van de camping richting startplaats, mooie rit, wel koud en een beetje winderig. We raakten in mul zand en tja.... dat is lastig sturen met een tandem en met 2 man erop, dus we gingen plat op onze b... Als je tandemfietst moet je dat wel goed maken anders fiets je de hele dag uit balans, zowel lichamelijk als geestelijk. Dus effe gepraat, sorry gezegd, ik zal beter doortrappen, kusje gegeven en vooruit we gingen weer verder.
De tocht begon schitterend we hebben een hele tijd alleen gefietst, door het gewin aan conditie ook veel andere fietsers ingehaald, nee het begon helemaal super. Er waren niet veel klimmetjes, wel veel open velden en wat mankementen in de wegwijzering.

De eerste stop vond ik toch wel ver, meestal stoppen wij na ± 40 km om de dag een beetje soepel door te komen. Nu kwam die La Trappe Abdij maar niet in zicht. Daar word ik toch een beetje onrustig van en waarschijnlijk door mij werd ook het baasje een beetje onrustig. Beetje heen en weer schuiven, armen losschudden, effe van het zadel in verband met zere delen en zo verder..... Er kwam een fietser ons achterop rijden, hij begon een praatje en wilde een stukkie meerijden en het tempo ging omhoog en de wind werd ook wat strakker. Gelukkig kwam de eerste stop in zicht, wel iets meer kilometers dan de aangegeven 60, want met de gereden omweggetjes hadden we toch al wel 75km gefietst.
We hebben lekker geluncht, geen appeltaart! maar wel soep, appel en andere lekkere dingetjes en na krap een half uurtje de fiets weer op.

Het kost dan even tijd om weer opnieuw in balans te komen. Eerlijk gezegd we kwamen niet vooruit op dat kreng. Wat een wind, ''had jij dat gemerkt?'' riepen we tegen elkaar? Maar we lieten ons niet kennen ten opzichte van elkaar dus hop, tempo toch een beetje omhoog om weer in een goede cadans te komen.
Langs, vooral open velden en wegen én langs water voerde de tocht ons voort. En wat normaliter niet gebeurt, gebeurde nu wel het baasje kreeg míjn mentaliteits probleem. Ik vroeg heel voorzichtig wat er was en kreeg als antwoord: ''ik zit niet lekker, pijn in de schouders, moe in de armen, zadel doet pijn, pap in de benen''.
Ik dacht nog wat raar dat heeft ie anders nooit. Nog maar eens proberen, want dit was ik niet gewend. ''Hoe kan dat dan, schat?'' ''Ik heb de fiets vanmorgen een beetje versteld zodat jij beter over me heen kan kijken en ik wilde zelf ook wat beter zitten. Het zadel heb ik een beetje gekanteld, ik heb het stuur een beetje omlaag gezet en gekanteld, want ik dacht dat jij .....'' Ja, en toen was ik stil, muisstil, want als hij dit speciaal voor mij doet en hij ziet het niet meer zitten kan ik beter maar niets zeggen en doortrappen. Het lag me voor in de mond om commentaar leveren op het feit of het wel zo verstandig was om de fiets te verstellen voor zo'n lange tocht, maar ik hield het wijselijk voor me.

We moesten toch zeker nog een kilometer of 20. Het was dus mijn beurt om de mentaliteit op te vijzelen. Dus dat werd kletsen, kletsen en nog eens kletsen om voor de nodige afleiding te zorgen. Nee niet reageren op heftige bewegingen voorop, gewoon dóórtrappen. Zo ben ik door het baasje ook door moeilijke fietstijden heen gekletst. Maar... het werkte niet. Wat ik ook probeerde, hoe moe ik zelf was én toch bleef trappen want dat had ik 's morgen na de val beloofd, niets werkte. Het baasje had het zo te kwaad dat de tocht die zo heerlijk begon bijna in een fiasco zou eindigen. Hij zei letterlijk: ''´Wat een sport, wat een onzin om jezelf zo te laten afbeulen, als het einde van de tocht niet gauw in zicht komt, kieper ik die fiets zo het kanaal in!''

Op dat moment schoot ik zo in de lach, ik zag het al helemaal voor me, het baasje al fietsend eraf springend en ik, vastzittend met de clips, zó met de tandem mee het kanaal in.
Het is goed gekomen getuige dit stukje. We hebben ook wat geleerd tijdens deze tocht, namelijk een fiets verstellen is niet ''geen kunst'' maar een zware beproeving.
Nee, we hebben de tocht nadien niet weer gefietst, het jeugdsentiment is wel weggewaaid.

Leontien

U bent niet geauthoriseerd om reacties te posten.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment